Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

PUBLICZNA SZKOŁA PODSTAWOWA nr 2 im. Ignacego Łukasiewicza w Brzesku


Nasz Patron

Przyszedł na świat 8 marca 1822 roku w Zadusznikach, jako syn Józefa Łukasiewicza „posesora” i Apolinii ze Świetlików, córki Franciszka i Anny. Otrzymał na chrzcie imiona Jan Boży, Józef, Ignacy.

Ignacy Łukasiewicz naukę z zakresu szkoły powszechnej pobierał w domu – edukację prowadził były pułkownik wojsk polskich Woysym – Antoniewicz. W 1832 roku po zdaniu egzaminu publicznego z zakresu szkoły powszechnej został przyjęty do Gimnazjum Ojców Pijarów w Rzeszowie. Uczył się znacznie lepiej od swojego brata, osiągając w większości według ówczesnej skali ocen stopnie pierwsze (jedynki), ale rodziny nie było stać na kształcenie obydwu synów. Zdecydowano, że starszy – Franciszek, po ukończeniu gimnazjum pójdzie na studia, a młodszy – Ignacy, zdobędzie zawód.

Ukończył w rzeszowskim gimnazjum cztery klasy, czyli tak zwaną gramatykę i od 27 czerwca 1836 roku podjął praktykę aptekarską w Łańcucie w aptece mgr Antoniego Swobody. Osiemnastoletni wówczas Łukasiewicz przystąpił do egzaminu tyrocynalnego. Wymagania egzaminacyjne obejmowały – znajomość receptury, bezbłędne odczytywanie recept, chemię farmaceutyczną, analizę chemiczną prostych związków oraz wiadomości z praktycznej farmacji i ustawodawstwa.

Po zdaniu egzaminu przed Gremium Aptekarskim Obwodowym w Rzeszowie powrócił do pracy w aptece łańcuckiej już nie jako uczeń, ale pomocnik aptekarski – nazywany również asystentem lub podaptekarzem. Pracował u A. Swobody jeszcze przez czternaście miesięcy, by 6 października 1841 roku objąć posadę w aptece obwodowej mgr Edwarda Hubla w Rzeszowie.

Na okres pracy w Rzeszowie przypadają dwa ważne w życiu Łukasiewicza wydarzenia. Na jesieni 1845 roku Ignacy Łukasiewicz został zaprzysiężony dla rejonu Rzeszowa na jednego z 31 agentów działających na terenie Galicji. Pod zarzutem kierowania przygotowaniami do wybuchu powstania w rejonie rzeszowskim 19 lutego 1846 roku Ignacy Łukasiewicz wraz z innymi spiskowcami został aresztowany i osadzony w rzeszowskim więzieniu. Władze więzienne uznały go za uciążliwego, sprytnego i wytrwałego przestępcę i przekazały 8 maja 1847 roku do osławionego więzienia „karmelitańskiego” we Lwowie. 27 grudnia 1847 roku prawie po dwóch latach więzienia wypuszczono go na wolność z obowiązkiem stałego zamieszkania we Lwowie i meldowania się w sądzie w razie wezwania, roztoczono nad nim nadzór policyjny.

15 września 1850 roku Ignacy Łukasiewicz rozpoczął studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, przy którym działało dwuletnie studium farmaceutyczne. Pierwszy rok studiów Łukasiewicz zaliczył uzyskując oceny bardzo dobre. Anczyc, kolega uniwersytecki opisał jego studia następująco: „…poznaliśmy go jako jednego z najzdolniejszych i najpilniejszych uczniów i najlepszego kolegę. Pracował on usilnie, a mniej zdolnym kolegom ułatwiał naukę prywatnymi, bezinteresownymi wykładami…”

Jesienią 1852 roku Łukasiewicz i Jan Zeh rozpoczęli żmudne badania i prace doświadczalne nad ropą naftową. Po wielu dniach pracy uzyskali destylat, i stwierdzili, że jest taki sam jak drogi specyfik - Oleum Petrae album, sprowadzany z zagranicy. Udało im się jako pierwszym na świecie wydzielić z ropy naftę. Sam Łukasiewicz skonstruował pierwszą prototypową cylindryczną lampę naftową, przy wykonaniu której pomagał mu lwowski blacharz Adam Bratkowski. Po raz pierwszy zabłysnęła ona w aptece Mikolascha w marcu 1853 roku.

W nocy 31 lipca 1853 roku w lwowskim szpitalu przy świetle lamp naftowych chirurg Zaorski zoperował Władysława Choleckiego, ratując mu tym życie. Dzień ten uchodzi za początek światowego przemysłu naftowego.

Ignacy Łukasiewicz był człowiekiem o wybitnych cechach charakteru. Wspierał finansowo ruchy narodowo-wyzwoleńcze, budował szkoły, kościoły, drogi i mosty. Stał na czele Krajowego Towarzystwa Naftowego. Założył prowadzoną przez żonę Honoratę Szkołę Koronkarską dla dziewcząt w Chorkówce. Na kopalni Bóbrka założył tzw. Kasę Bracką.

31 grudnia 1881 roku Ignacy Łukasiewicz zapadł na ostre zapalenie płuc i prawie zaraz stracił przytomność, odzyskał ją dopiero na 2 dni przed śmiercią. Zmarł 7 stycznia 1882 roku. Pogrzeb jego stał się spontaniczną manifestacją całej okolicy. Został pochowany na cmentarzu w Zręcinie.

http://supernowosci24.pl/podkarpackie-groby-skrywaja-wielkich-polakow/

August Gorayski - poseł i bliski współpracownik Łukasiewicza, tak podsumował jego życie: ”Wielu było świetniejszych, głośniejszych ludzi od niego, ale o cnotliwszego trudno”. Choć „uszczęśliwiać i do dobrego prowadzić drugich – jak pisał Teofil Merunowicz o Ignacym Łukasiewiczu – było głównym warunkiem szczęścia dla niego (…) zasłużył on jednak na to, ażeby cały naród zaliczył jego imię do rzędu najlepszych, najszlachetniejszych synów swoich”.

Wykorzystano materiały z Kroniki Miasta Brzeska J. Burlikowskiego oraz zasoby Internetu


www.sp2brzesko.pl © 2015

Design & Coding: Dawid Kokoszka

 

Publiczna Szkoła Podstawowa nr.2
im. Ignacego Łukasiewicza
ul. Królowiej Jadwigi 18, 32-800 Brzesko
tel.: (14) 686-35-20
(14) 686-35-30
e-mail: szkp2brzesko@onet.pl